Dit eiland wordt geregeerd door de Nederlanders
(SINT MAARTEN) en door de Fransen (ST-MARTIN). De Nederlanders beschikken over
37 Km² van het grondgebied, de Fransen over 52 Km². De bevolking
(62.000 inwoners, 33.459 in Sint
Maarten, 28.518 in St.Martin) is sterk toegenomen door de toeristische roeping
van het eiland. In 1950 waren er slechts 1.484 inwoners. Sommige 'expatriates'
zijn terug naar huis gekomen, maar ook vele bewoners van andere Caraïbische
eilanden kwamen naar Sint Maarten om er werk te zoeken.
Op het Nederlands gedeelte van het eiland bevindt
zich de luchthaven en de belangrijkste zeehaven. Dit gedeelte is ook het meest
toeristische. Er is geen echte grens tussen de twee delen van het eiland. Het
zuidelijk deel van Sint Maarten is het Nederlands gebied. Hier bevindt zich de
Simpson baai lagune. De rest van het Nederlands gebied is vrij heuvelachtig,
droog en vol met struikgewas. Bij plotse regen, kan het landschap vrij vlug
groen worden. De kustlijn is doorspekt met zanderige baaien en meer in het
binnenland bevinden zich talrijke zoutvijvers.
Korte geschiedenis
De oorspronkelijke Indiaanse bevolking noemde het
eiland 'Sualouiga', of 'zoutland'. Columbus zou het eiland al ontdekt hebben
tijdens zijn tweede reis in 1493, maar de eerste kolonisten, Fransen, kwamen
hier slechts toe in 1629. In 1631 kwamen de eerste Nederlanders , aangetrokken
door de zoutvijvers in het Zuiden. Tussen 1633 en 1648 probeerden de Spanjaarden
het eiland te veroveren.
In 1648 kwamen de Franse en Nederlandse kolonisten
terug en verdeelden het eiland onder elkaar . Hoewel Sint-Maarten nog door
andere mogendheden werd geregeerd (bv. korte bezettingsperiodes door de Britten)
bleef de Frans-Nederlandse verdeling altijd bestaan. Tijdens de koloniale
periode berustte de rijkdom van het eiland op suikerriet en veeteelt. In 1863
werd de slavernij afgeschaft en vele ex-slaven verlieten het eiland. Het zout
dat op Sint-Maarten werd gewonnen werd voornamelijk naar de USA geexporteerd. In
1949 kwam ook hieraan een einde. De overgebleven bevolking trachtte verder te
overleven door landbouw, visserij en geldschenkingen door buitenlandse
familieleden.
In de afgelopen 50 jaar is het eiland
onherkenbaar veranderd door het toerisme. Sint-Maarten is een van de
succesvolste toeristische bestemmingen geworden in het Caraïbisch gebied. Het
eiland biedt dan ook een prachtige toeristische accomodatie (hotels, shopping,
casinos, duty free, enz.).
All Sint-Maarten pictures courtesy of the
Tourist Board of Sint-Maarten
Dit eiland wordt geregeerd door de Nederlanders
(SINT MAARTEN) en door de Fransen (ST-MARTIN). De Nederlanders beschikken over
37 Km² van het grondgebied, de Fransen over 52 Km². De bevolking
(62.000 inwoners, 33.459 in Sint
Maarten, 28.518 in St.Martin) is sterk toegenomen door de toeristische roeping
van het eiland. In 1950 waren er slechts 1.484 inwoners. Sommige 'expatriates'
zijn terug naar huis gekomen, maar ook vele bewoners van andere Caraïbische
eilanden kwamen naar Sint Maarten om er werk te zoeken.
Op het Nederlands gedeelte van het eiland bevindt
zich de luchthaven en de belangrijkste zeehaven. Dit gedeelte is ook het meest
toeristische. Er is geen echte grens tussen de twee delen van het eiland. Het
zuidelijk deel van Sint Maarten is het Nederlands gebied. Hier bevindt zich de
Simpson baai lagune. De rest van het Nederlands gebied is vrij heuvelachtig,
droog en vol met struikgewas. Bij plotse regen, kan het landschap vrij vlug
groen worden. De kustlijn is doorspekt met zanderige baaien en meer in het
binnenland bevinden zich talrijke zoutvijvers.
De oorspronkelijke Indiaanse bevolking noemde het
eiland 'Sualouiga', of 'zoutland'. Columbus zou het eiland al ontdekt hebben
tijdens zijn tweede reis in 1493, maar de eerste kolonisten, Fransen, kwamen
hier slechts toe in 1629. In 1631 kwamen de eerste Nederlanders , aangetrokken
door de zoutvijvers in het Zuiden. Tussen 1633 en 1648 probeerden de Spanjaarden
het eiland te veroveren.
