Costa Rica, een bananenrepubliek ?

Het land is inderdaad een bananenrepubliek, maar dan wel in de letterlijke, niet-politieke zin.

Bananen waren een bijproduct van de aanleg van de Atlantische spoorweg, met de bedoeling om die aanleg te financieren. Het onverwachte succes van de plantages trok echter buitenlands kapitaal aan en al vlug werd de export van bananen een echte industrie in Costa Rica. Dit gebeurde vooral in 1889 toen Minor Keith de "United Fruit Company" oprichtte.

In 1913 was Costa Rica al uitgegroeid tot het belangrijkste bananen-exporterende land, hoewel de exploitatie van de vruchten meestal alleen een topklasse ten goede kwam.

In 1930 verwoestte een ziekte de hele bananenoogst van Costa Rica. De United Fruit Company verliet het land en liet een economisch braakliggende Limon-provincie achter.
Pas rond 1970 kwam de productie opnieuw en met veel succes op gang.

Op weg van San José naar Cano Blanco en Tortuguero, bieden de bergen en valleien een adembenemend schouwspel, vooral als het weer meezit en de luchtvochtigheid niet te groot is waardoor men van prachtige vergezichten kan genieten. Langzaam wordt het minder heuvelachtig en bereikt men de Caribische kant van het land. De flora verandert ook geleidelijk. De grootste verrassing komt echter als men het bananengebied bereikt. De weg wordt minder goed bereidbaar en verandert in een eersteklas"bumpy road". Wat dan volgt is voor Europese ogen een imposant schouwspel : kilometerslange bananenplantages !!

Tussen de rijen bananenbomen lopen kanalen die dienen om de hele plantage van voldoende water te voorzien. Wat echter vooral opvalt, zijn de blauwe plasticzakken die elke bananentros beschermen tegen ongedierte en tegen de chemicaliën die gebruikt worden om de plantages te beschermen tegen ziektes.

Een ingenieus kabelsysteem zorgt voor het transport van de oogst naar de verwerkingsfabriek. Tijdens een halte bij een dergelijke fabriek konden we zien hoe tonnen nog onrijpe bananen worden gesorteerd, gewassen en klaargemaakt voor de export onder de bekende namen zoals "DelMonte", "Chiquita", enz...

Rond de plantages bevinden zich de dorpen waar de arbeiders wonen in soms schilderachtige, maar vaak toch ook nog armoedig aandoende houten woningen.